اعوذبالله من الشيطان الرجيم
بسم الله الرحمن الرحيم
سلام عليكم
آیه شریفه ۸ سوره مبارکه تحریم:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحًا عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يُكَفِّرَ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعَىٰ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ»
«ای کسانی که ایمان آوردهاید بسوی خدا توبه کنید، توبهای خالص؛ امید است (با این کار) پروردگارتان گناهانتان را ببخشد و شما را در باغهایی از بهشت که نهرها از زیر درختانش جاری است وارد کند، در آن روزی که خداوند پیامبر و کسانی را که با او ایمان آوردند خوار نمیکند؛ این در حالی است که نورشان پیشاپیش آنان و از سوی راستشان در حرکت است، و میگویند: «پروردگارا! نور ما را کامل کن و ما را ببخش که تو بر هر چیز توانائی!»
_____________________
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ «يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللّٰهِ تَوْبَةً نَصُوحاً » قَالَ «يَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لاَ يَعُودُ فِيهِ» .
ابو الصباح كنانى گويد:از امام صادق عليه السّلام درباره فرمايش خداوند متعالكه:«اى كسانى كه ايمان آوردهايد!به درگاه خدا توبهاى نصوح كنيد.»،پرسيدم،فرمود:بنده از گناه توبه كند و سپس به آن بازگشت نكند.
منبع حدیث:
کتاب شریف الکافی،تالیف آقای محمدبن یعقوب کلینی (ره)، جلد ۴ ، صفحه ۲۰۰
_____________________
توبۀ نصوح كدام است؟
آقای مجلسى (ره)در شرح كافى در معنى توبه نصوح، چند وجه از مفسرين نقل نموده است:
١ - توبۀ خالص و پاك براى رضاى خدا. يعنى فقط به منظور مخالفت امر خدا از گناه پشيمان شده باشد نه از ترس دوزخ و طمع بهشت.
٢ - توبۀ اندرز بخش كه مردم را بمانند خود تشويق كند. يعنى طورى توبه كند و گذشتۀ خود را اصلاح نمايد كه هر گناهكارى آثار توبه او را ببيند، به توبه مايل شود و او هم اهل توبه بشود كه در اين حال به عمل خود ديگران را نصيحت كرده و به توبه كردن دلالت و راهنمائى نموده است. يا اينكه توبه اندرزكنندۀ صاحبش باشد به اينكه از هر گناهى كنده شود و تا آخر عمر پيرامون هيچ گناهى نگردد.
٣ - توبۀ رفوكننده (از نصاحت به معنى خياطت باشد). يعنى توبهاى كه به وسيله آن هرچه از پرده ديانت پاره شده است، دوخته شود و توبهكننده را با اولياى خدا و دوستان او بهم گرد آورد.
٤ - نصوح، صفت توبهكننده باشد. يعنى توبه شخصى كه نصيحتكننده خودش باشد به آن توبه. به اين معنا كه بر وجه كامل توبه كند كه تمام آثار گناه را از دل ريشه كن سازد. به وسيلۀ اينكه خود را در بوتۀ رياضت آب كند و تيرگى گناهان را از آن بزدايد و به پرتو حسناتش بيارايد.
تا اينكه مىفرمايد: يكى از اكابر گفته در جلا دادن آينه تنها قطع نفس و دود سياه بس نيست. بلكه بايد آن را صيقل داد تا آنچه سياهى بر جرمش نشسته، پاك گردد. و دل هم به مانند آينه است به مجرد ترك گناه پاك نمىشود بلكه جرم گناهان گذشته را هم كه بر آن نشسته، بايد پاك كرد و به نور طاعتش روشن ساخت. زيرا چنانچه از هر گناهى كه كرده مىشود - تاريكى و تيرگى به دل مىرسد. همچنين در هر عبادتى روشنائى و درخشندگى بدل مىرسد. و بنابراين بايد تاريكى هر گناهى را كه به دل رسيده به نور عبادتى كه ضد آن است پاك كرد.
شخص توبهكننده بايد گناهان خود را مفصلا در نظر گيرد و در برابر هر شرى كه از او سر زده، خيرى كه در برابر آن است به همان مقدار بجا آورد. مثلا در برابر گناه گوش دادن به غنا و آلات لهو، استماع قرآن و حديث و موعظه و مسائل دينى كند و در برابر مس خط قرآن مجيد بدون طهارت، سعى در اكرام آن و تلاوتش نمايد و در برابر مكث در حال جنابت، در مساجد اعتكاف كند و در برابر نظر كردن به حرام سعى در نظر كردن به چيزهائى كه نگريستن به آنها عبادت است نمايد. مانند نظر كردن به خط قرآن مجيد، و نظر به والدين از روى شفقت، و نظر به صلحاء از سلسله جليلۀ سادات و نظر به عترت و مانند اينها.
در حقوق مردم، پس از توبه، زياد از مال خود صدقه بدهد و اگر غيبت بود پس از توبه، مدح و ثناى آن مؤمن را زياد بگويد و صفات نيكش را آشكار سازد و خلاصه هر گناهى پس از توبۀ از آن، عبادتى كه ضد آن است بجا آورد چنانچه طبيعت جسمانى مرضها را به ضدش معالجه مىكند.
منبع : جلد دوم کتاب شریف گناهان کبیره شهید سید عبدالحسین دستغیب(ره) صفحه ۴۰۲ و ۴۰۳
والعاقبه للمتقین
التماس دعا
یا مهدی
موضوعات مرتبط: سیر و سلوک
برچسبها: عبدالحسین دستغیب
